MAART 2009 - Dankzij de voortschrijdende technieken is het vandaag de dag een fluitje van een cent om teksten van andere te gebruiken voor eigen doeleinden. Een toepasselijk voorbeeld. Stel u bent genomineerd als finalist voor de verkiezing van de beste slijterij van het jaar. De lokale krant schrijft een lovend stukje over u en u denkt: leuk. Dat kan ik mooi even op mijn website zetten, zodat andere deelgenoot kunnen worden van mijn inspanningen en de resultaten.

Waar de vroeger de tekst moest gaan zitten overkloppen is het nu scannen, OCR’en digitaal inplakken wat de klok slaat. Nog mooier: het hele bericht scannen inclusief afbeelding(en). Kost amper tijd en geeft het beste weer hoe het in de krant heeft gestaan. Leuk. Prima profilering denkt u argeloos, want zo doen miljoenen mensen dat tegenwoordig toch?...

Maar pas op, u bent volledig overgeleverd aan de opmerkzaamheid en de mate van irritatie bij de oorspronkelijke maker van het bericht. Daar geldt namelijk auteursrecht op. U pleegt daarmee dus een strafbaar feit. U pleegt inbreuk op iemands auteursrecht door dat zo klakkeloos te doen. De weg is duidelijk. U dient officieel een verzoek in te dienen om het knipsel integraal te mogen plaatsen. Doorgaans moet u daarvoor bij de (hoofd)redactie van de oorspronkelijke publicatie zijn. In de meeste gevallen zal men daar, zeker in het genoemde voorbeeld, niet al te veel moeite mee hebben. Men zou u om een kleine vergoeding kunnen vragen (eventueel voor een fotograaf, als daar ook nog een foto bij wordt afgedrukt, of u doorverwezen hebben naar de fotograaf om de rechten te regelen ingeval het een freelance fotograaf was) dan wel aangeven hoe lang u het op de website mag laten staan. Het belangrijkste is, dat u gedekt bent maar ook weet in het geval u nee krijgt, dat u trammelant had kunnen verwachten als u het zonder vragen toch gedaan zou hebben en het was onder ogen gekomen van de auteursrechthebbende. Het noemen van de bron is duidelijk niet voldoende.

Het dagblad Trouw is voor dit soort gevallen op oorlogspad. Getuige het navolgende persbericht van Bas Lems van de stichting Huismannen.nl, dat werd gepubliceerd op de website www.huismannen.nl .

 

Bas schrijft: ‘Trouw stuurt gepeperde facturen naar verenigingen en stichtingen die ongevraagd artikelen van de krant op hun website overnemen. Rudolf Hunnik, woordvoerder van de Stichting Huismannen.nl, kreeg een forse rekening namens Trouw in de bus. Er was, zonder besef te hebben van het risico, een nieuwsbericht geplaatst over mannenemancipatie, afkomstig van de website van Trouw, op de Huismannensite. Dit was in 2006, toen de krant nog niet expliciet waarschuwde voor schending van auteursrechten. Het heeft de stichting meer dan vierhonderd euro gekost.
Hunnik: ‘Wat ik van advocaten heb gehoord is dat Trouw een punt heeft dat wij auteursrecht hebben geschonden. Ook al hebben we keurig de bron vermeld. Maar het bedrag is belachelijk. We generen een inkomsten van 1000 euro per jaar. Dat krijgen we alleen uit het verhuren van banners en boekverkoop. Winst maken we nooit want het gaat altijd op aan de stichting en het onderhoud van site.’

Om de overtreders op te sporen en de schadevergoeding te innen heeft Trouw het Rotterdamse bedrijf Cozzmoss ingehuurd. Cozzmoss heeft al enkele malen het nieuws gehaald vanwege hun onflexibele handelswijze. Trouw stuurt geen waarschuwing vooraf met het verzoek het artikel van de website te halen. Als de rekening van Cozzmoss in de bus glijdt is het al te laat. Stond er op de website een artikel van driehonderd woorden, dan zal de geclaimde schadevergoeding ongeveer driehonderd euro bedragen.