De keuken van De Cocq

DECEMBER 2003 - Onder de schuilnaam Ben de Cocq steekt Wouter Klootwijk al jaren de draak met de strenge culinaire cultuur en schrijft hij talloze columns over eten. Een afrekening met strenge publicisten 'hoe het absoluut wel of niet moet' en onverdraagzame culi's die gewichtig doen over zwaar tafelen, uitjes bij de haring afkeuren en onnodige chique benamingen geven voor gewone borden soep. Maar De Cocq schrijft ook over vergeten gewassen, de beste pannen en gezellige culi's die onophoudelijk culinair kunnen keuvelen. En dat de 'zakpatatculi' het prettigst is in de omgang, want die geeft dat speciale adresje prijs waar ze nog zelf mayo maken.


De Cocq is geboren in De Groene Amsterdammer en is met Klootwijk meeverhuisd naar Vrij Nederland, de Volkskrant en andere bladen. Samen met collega De Boer vormde hij jarenlang Volkskrants kritische doch lievelingsduo De Boer & De Cocq. In deze bundel 'De keuken van De Cocq' komen de meest spraakmakende én nieuwe culi-gedachten van zowel Klootwijk zelf als De Cocq samen. Want er blijkt toch een verschil te zijn. De Cocq durft te schrijven wat Klootwijk droomt. Het is geen kookboek, al kan eruit gekookt worden. Het boek is niet streng in de leer. Maar men kan ervan leren. En lachen kan ook.
'Het was een grap, het werd een man. Ben de Cocq werd geboren in De Groene Amsterdammer. Ik schreef er wekelijks, onopvallend tussen de lange stukken over de betekenis van de politieke prent door de eeuwen heen en andere gewichtigheid, een klein stukje over eten en drinken', zo vertelt deze inmiddels ook gekende schrijver van kinderboeken in de intro van zijn nieuwste boek. Schuilnaam: Ben de Cocq. 'Het wekelijkse stukje stak de draak met de culinaire cultuur van toen. Het leek wel een kerk. Culinaire publicisten dwongen hun lezers op de knieën voor groot vlees, het zware tafelen, en ze bezigden deftige Franse namen voor doodgewone borden soep. Zelden werd om eten gelachen en wat erover geschreven werd (en inmiddels alweer wordt), was (is) van intense ernst', aldus Wouter. Ben de Cocq maakte pret. Het viel op. 'En toen kon ik niet meer van hem af. Hij verhuisde met mij mee. Het was inmiddels publiek geheim dat Ben de Cocq en Wouter Klootwijk dezelfde zijn. Maar het mooist was de tijd toen dat nog bij haast niemand bekend was. Wouter: 'Dan ontmoette journalist Klootwijk regelmatig collega's die hem vroegen of hij misschien De Cocq kende en die hem vervolgens sterke verhalen vertelden over wat De Cocq allemaal wel niet durfde te schrijven. Ook werd Klootwijk wel eens de les gelezen. De Cocq had iets geschreven, en 'dat wist je niet, hè?' Maar ik schreef ook onder eigen naam en kon op den duur het onderscheid niet meer maken. Mijn stukjes in de rubriek 'Volkskeuken' van de Volkskrant hadden net zo goed door De Cocq ondertekend kunnen worden als door Klootwijk. Net als de artikelen in de rubriek 'Huishouden', die een aantal jaren achtereen in het Volkskrant Magazine stond. Een aantal van mijn Volkskrantstukjes is in deze bundel afgedrukt, samen met ander werk waar Wouter Klootwijk onder stond. Maar ik geloof toch dat het vooral De Cocq is die durft te schrijven wat Klootwijk droomt. Daarom: De keuken van De Cocq. Geen kookboek, al kan er wat uit gekookt worden. Geen boodschap, al kan er wat uit geleerd worden. Veel pret, maar doodernstig bedoeld.'
'De Keuken van De Cocq'' is uitgevoerd als paperback telt 214 pagina's (12x22 cm), met enkele tekeningetjes geïllustreerd. Het kost in de winkel € 14,95. ISBN 90 6611 249 2, uitgeverij Inmerc, Wormer.