Phylloxera vastatrix

In 1863 begon de druifluis,de Phylloxera vastatrix, een niet te stuiten opmars door vrijwel geheel Europa en verwoestte daarbij praktisch alle wijnstokken. De schade wordt aangericht door de larven, die het wortelstelsel van de wijnstokken opvreten. Op veel manieren is geprobeerd de druifluis te bestrijden, zoals het spuiten zwavelkoolstof in de grond, bij de wortels van de druivenstokken, tot zelfs het onder water zetten van hele wijngaarden aan toe. Maar de resultaten van deze maatregelen bleven onbevredigend. Vele zeer productieve druivenrassen, die voor evenzoveel smakelijke wijnen zorgden, verdwenen door de druifluis voorgoed van het toneel. Toch bleven er enkele wijnrassen gespaard voor deze luissoort, zoals de colares,die groeit op zandgrond in Portugal. Pas in 1910 had men een afdoende remedie tegen de Phylloxera gevonden: het enten van nog overgebleven traditionele wijndruivenrassen op wortelstokken van Amerikaanse soorten wijndruiven die resistent bleken zijn tegen de druifluis. De verwachtingen waren niet hoog gespannen, maar de resultaten waren uitstekend. De druifluis is echter niet van het toneel verdwenen. Momenteel zorgt dit insect voor toenemende schade in de Amerikaanse wijngaarden. In Europa zorgde de Phylloxera echter voor een nieuwe manier van wijnbouw, met nieuwe productiemethoden, die uiteindelijk hebben geleid tot een forse kwaliteitsverbetering van de wijn op een breed front. Een echt effectief bestrijdingsmiddel tegen de Phylloxera bestaat er wonderlijk genoeg nu zelfs nog niet.